
Шөнө бүхэн миний хоолойг
Хайр найргүй багалзуурддаг
Шөнө бүр надад төрдөг
Тэр гунигтай үймээнч бодлуудаа
Өөрөөсөө сэгсэрч унагаад би
Өрөөнийхөө цонхоор хийсгэж зогсном
Өвдөх мэт, урагдах мэт салхи
Тэднийг зөөгөөд хаа нэг тийшээ одном
Уйлах дуу шиг минь ийм эгшиглэнт авиа ч гэж үгүй
Урсах нулимс шиг минь ийм эрх чөлөө ч гэж байхгүй
Уйтгар шиг минь л ийм аймшигтай энэрэнгүй өвдөлт хаана байх вэ?
Учирсан чи эргэж ирэхгүй байх шиг төгс хайр ч гэж юу байх вэ дээ?